Barok

Pokój – szczęśliwość, ale bojowanie

byt nasz podniebny. On srogi ciemności

hetman i świata łakome marności

O nasze pilno czynią zepsowanie.

To fragment Sonetu IV Mikołaja Sępa Szarzyńskiego, tak zwanego literackiego prekursora baroku, fragment najlepiej oddający klimat końcówki XVI wieku i wprowadza nas w kolejną epokę. Barok bowiem jest epoką przeciwieństw. Należy przy tym pamiętać, że końcówka XVI wieku jest szczególnie tragiczna w dziejach Europy – wybuchają liczne konflikty zbrojne (Polska walczy z Rosją), a z Paryża docierają przerażające informacje o rzezi hugenotów, czyli protestantów, dokonanej na zlecenie katolików.

I tak w bólach rodzi się epoka, która jest nieco bardziej tajemnicza, metafizyczna i mroczna. Nazwę „barok” epoka zawdzięcza swojemu nieregularnemu kształtowi, tak jak nieregularna perła. To właśnie z języka portugalskiego „barocco” jest podstawą nazwy tej epoki. I być może to dlatego barok jako epokę najciężej czasem zrozumieć i wskazać, którzy twórcy barokowi zapisali się w pamięci potomnych. Przy tym to barok nazywany jest najczęściej epoką przeciwieństw, bo począwszy od poezji metafizycznej, a także motywów wanitatywnych, można by skończyć na poezji dworskiej, która tak na prawdę chwali życie pełne hedonizmu, a więc przyjemności.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *