Kazimierz III Wielki

Kazimierz III Wielki (1310-1370) – Król, który przeszedł do historii z przydomkiem Wielki, nie był człowiekiem doskonałym. Ale jako władca wspiął się na szczyty swoich możliwości, stworzył solidne fundamenty odbudowy Polski, zapewniając należne jej miejsce wśród potęg wschodniej i centralnej Europy.

LOS KRÓLEWICZA

Syn piastowskiego monarchy polskie­go Władysława I Łokietka oraz wnucz­ki króla węgierskiego Beli IV i córki księcia Bolesława Pobożnego, Jadwigi, który otrzymał imię Kazimierz, urodził się 30 kwietnia 1310 r. Najprawdopodobniej na świat przyszedł w miasteczku Kowal na Kujawach, stanowiących ojcowiznę Łokietka. Przyszły dziedzic tronu wychowywał się jednak w zamku na Wawelu. Jego ojciec miał wówczas już 50 lat, zaś matka co najmniej 44 lata. Kazimierz nie był ich jedynym synem – Łokietek i Jadwiga mieli wcześniej dwóch synów – Stefana i Władysława, a także trzy córki Kunegundę, Elżbietę i Jadwigę. Najstarszy syn Stefan, zmarł jednak jeszcze przed narodzinami Kazimierza, zaś Włady­sław dwa lata po nich. Tym samym odznaczający się wśród braci najlepszym zdrowiem Kazimierz, w 1312 r. pozostał jedynym dziedzicem tronu nie najmłodszej już pary. Nic dziwnego, że był oczkiem w głowie rodziców, którzy otaczali go troskliwą opieką, zapewniali mu najlepsze warunki rozwoju, doskonałe wykształcenie, przy okazji szykując go do przejęcia w przyszłości władzy. Wśród wychowawców chłopca, a potem doradców króla znalazły się wybitne postacie owych czasów – m.in. wojewoda krakowski Spytek z Melsztyna czy kanclerz krakowski Jarosław Bogoria.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *